Öyle karanlık ki gece. Ellerimle dokunabiliyorum.Kaskatı olmuş yalnızlığa da gecenin içinde. Alışığım oysa ikisine de.
Dostuz yıllardır, alışkanlığın da ötesinde. Ama bu gün, ya birşeyler eksik içinde, ya da fazladan birşeyler var soğuk
dokunuşlarla tenime. Bulmalıyım ne olduğunu.Anlamalıyım. Ama ne..? Ne uyutmayan beni. Saplanıyor saga sola
döndükçe bıçak bibi, bedenime. Kalkıp lambayı yakacağım, ama korkuyorum. Biliyorum yüz mumluk ruhsuz bir aydınlık
dolacak odama sadece. Yüzleşemem şimdi bu aydınlığın getirecekleriyle. Kalktım yine de. Mum yaktım ama lambanın
yerine. Azalıp, yarım parmak kalmış mumdan, ölgün titremeler yayıldı. Öylesine ışıksız bir aydınlıktı ki, duvarlara kadar
ulaşamıyordu bile. Dökülüp kalıyordu yerlerde.Kendisini aydınlatamıyorken, ne verebilirdi ki görünmeyen bir elin
avucuna alıp sıktığı yüreğime. Bu değildi kesinlikle. Başka bir şeyler olmalıydı aradığım. Dönüp duruyordum, sanki
umarsız çırpınışlar içinde. Bir sesmiydi..? Bir ıslık tutturdum ayrılıklar üstüne. Duvarlara çarpıp geri döndüler. Bunlar,
bunlar da değildiler. Bir telefon çalsın istedim. Biri aramalı şimdi dedim. Kim..? Kim arardı bu saatte? Sen. Bir tek sen
arayabilirdin sadece. Ama derin uykularda olmalıydın şimdi. Belki tatlı düşler içinde. Buldum işte. Gözlerinin adını
koyamadığım renkleri olmalıydı gecenin içinde. Birden, sadece gözbebeklerinde gördüğüm ışıklar doldu karanlıkların
içine, utanıp uzaklaşan yalnızlığımın yerine. Sardı sarmaladı, aldı götürdü beni, seninle, sadece seninle keşfettiğimiz
o ölümsüzlük ülkesine. Ağırlığım yoktu artık. Yok olmuştu yer çekimi de. Yüksek dağların tepelerinden geçiyordum,
bir bulutun üzerinde. Mozart çalıyordu bir yerlerde. Yildızlar bile tutunamamışlar, inmişlerdi birer birer yeryüzüne.
Yitip gidiyordum, bir girdabın içindeymişcesine. Bir düşün içindemiydim.? Olamazdı. Uyanıktım. Sadece geceyi boyamıştım
gözlerinin rengine.
Yaşar YILDIZ |
