G. G. MARQUEZ; Seni sen olduğun için değil, seninle birlikte olduğumda, ben olduğum için seviyorum.
Günümüz toplumunda bireyler bir çelişkiyi yaşıyorlar, bilinçli, ya da bilinçsizce. Bir yandan çağın hastalığı olan yalnızlaşmadan
kurtulmaya çabalarken, bir yandan da bunu derinleştiriyorlar giderek. Belki de irade dışı bir seçimdir bu. Çünkü irade,
zorunluluk haline gelen ihtiyaçların önüne geçmiştir. Sebestçe seçim olanağı da giderek olanaksız hale gelmektedir. Bunun
en belirgin nedenlerinin başında teknolojik gelişmeler vardır. İnsanların mekanikleşmesi vardır. Yaratılışında duygusal olan
insan bu nedenle çelişkileri ile boğuşmak zorunda kalmaktadır. Sonuçta da paylaşmayan, dayanışmayan, yalnızlaşan,
sevgisizleşen bireyler durumuna gelmektedir. En büyük kayıp ise sevgi olmaktadır. Çünkü sevgi, en insanca olan, insana
en yakışan duygudur.
Bir şekilde tüm insan yaşamını etkileyen, yukarıda sözünü ettiğimiz dış etmenler dışında, yanlış davranışsal seçmelerin de
yalnızlaşmada önemli etkileri olduğu yadsınamaz. Bunun da nedenlerinden birisi, teknolojik gelişmelere, eğitime katılacak
gelişmelerin katılamamasıdır. Eğitim hep teknolojik gelişmelerin gerisinde kalmıştır. İnsanlar davranışsal, doğru seçimler,
ilgi ve ihtiyaçlarının giderilmesi konularında yeteri kadar eğitim alamamışlardır. Bu eksiklik te, bireylerin yaşamına, giderek
toplum yaşamına olumsuz biçimde yansımaktadır.
Birliktelik (adı ne olursa olsun) karşılıklı bir davranışlar bütünüdür. Bu bütün içinde olması gereken öğeler yok sayılır, ya da
yerine yanlışları konursa birlikteliği yürütmek olanaksızlaşır. Bunlar paylaşmak, sevmek, saygı duymak ana başlıklarıyla ifade
edilebilir.
PAYLAŞMAK; Bu, çoğu kez yanlış yorumlanan, davranışlara yanlış yansıyan bir edimdir. Paylaşma, bireyler arasında ortak
değerler, duygular ve zevkler içerisinde yapılabilir. Kesinlikle her konuda paylaşma olanağı düşünmek olanaksızdır. Bu aynı
zanmanda bir zorlamayı, dayatmayı getirir birlikte. Kişiler arasında başvurulacak her türlü dayatma ise, ayrılıkları hazırlayan
nedenlerin başındadır. Çünkü, her birey, aldığı eğitimle, yetiştiği çevre koşulları nedeniyle, edindiği değerlerle, düşünme
biçimiyle, gösterdiği davranışlarla, zevk ve alışkanlıklarıya bir bütünü oluştıran bir bireydir. Özgündür. İki bireyin birbirinin
tıpkısı olması ise doğa kuralları gereği bile olasa olanaksızdır. Kişiler önce bunun bilincinde olmalı, bunu kabullenmelidir.
Bu koşullar içinde ortak olanlar aranmalıdır paylaşmak için. Bunu yerine, çoğu kez başvurulan ise, bireylerin, diğerini
kendilerine benzetme çabalarıdır. Diğerinde kendi kopyasını yaratma çabasıdır. Bu aynı zamanda en temel yanlıştır.
Sonucunda ayrılığın, ayrılıkla sonuçlanmasa bile, bazı toplumsal ya da başka mecburiyetler nedeniyle, mutlaka kopmalarla
sonuçlanacak olan temel yanlışlık. Ne varki, bazen bu gerçekleşmektedir de. Bireylerden birisi eğer baskın çıkar da belirgin
bir üstünlük kurabilirse gerçekleşmektedir. Ancak içe dönük, kendini gerektiği kadar özgür hissetmeme, kararlara katılmama
gibi belirgin kişilik özelliklerini yok ederek gerçekleşmektedir. Daha çok ta eğitimsiz, kırsal Anadoluda. Ortaya çıkan ise aslında
birliktelik değildir. Yani burada anlatmaya çalıştığımız birliktelik değildir. Birliktelik, yaşamı hakca, özgürce, birey olmanın
özelliklerini yitirmeden paylaşarak yaşamaktır. Siz vejeteryan olabilirsiniz, eğer birlikte yaşadığınız insan vejeteryan değilse,
sofraya yüreginizi bile koyabilmelisiniz. İşte bu saygıdır, farklılığı kabullenmedir, sevgidir. Sevmek aynı zamanda yüksek
sesle söylemektir. Eğer seslendiremiyorsak sevgiyi, davranışlarımıza yansıtamıyorsak, kimsenin bizim içimizdekileri
okumasını da boşuna bekleriz. Sevmek yüceltir insanı.Yaşamına değer ve anlam katar. Öyleyse neden yüksek sesle
söylenmesin ki. Hem de olabildiğince yüksek sesle. Can Yücel bakın ne diyor bir şiirinde;
Sevdiğin kadardır ömrün.
Gülebildiğin kadar mutlusun.
Üzülme, bilki ağladığın kadar güleceksin.
Sakın bitti sanma herşeyi,
sevdiğin kadar sevileceksin.
Yaşar YILDIZ |
